sophie: mon dieu, quelle femme!
Het kwam zo maar eens ter sprake: “waarom niet af en toe vergaderen ergens buiten Plato?” Maar dan wel in het centrum en ook weer niet te ver van het verenigingspand. Het werd café de Roskam, maar vooral: het werd Sophie!
Voor de jongere lezer: op de Korte Heuvel, daar waar thans restaurant ‘Het Huys van Voskens’ is gehuisvest, zat voorheen de oudste kroeg van Tilburg, café Voskens, ofwel de Roskam. Vanaf het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw was het zo’n tien jaar lang de vaste uitvalsbasis van het dispuut. Vele leden zijn er in het zaaltje op de eerste verdieping geïnaugureerd en menig nachtelijk uurtje is er aan de bar doorgebracht.
Over de Paarse zag er het levenslicht en copieuze kerstdiners zijn er verorberd - bij Voskens smeet je er niet mee! Besturen werden er verkozen... en vonden er hun Waterloo. Het debat vierde er hoogtijdagen. Een pilsje kostte er nog twee piekies. Maar bovenal is het een plek waar een bijzondere band is ontstaan: de band tussen Sophia Trommelen, de uitbaatster, en dispuut Equilibre - haar ‘mennekes’, zoals ze ons ook wel pleegt te noemen. Pléégt, want hoewel Sophie inmiddels geniet van een welverdiend pensioen en de nouvelle cuisine de Schrob heeft verdrongen, is de waardering over en weer gebleven.
Voor Tilburgers van allerlei pluimage was de Roskam als een woonkamer. Studenten zag je er in de laatste periode van de meer dan 200 jaar kroeggeschiedenis echter niet veel. Zo niet Equilibristen. Door de vaste gasten werden we gedoogd; door Sophie gekoesterd.
Adieu café!
Lied ter gelegenheid van het afscheid van Sophia Trommelen als uitbaatster van café 'de Roskam'
[melodie: 'Het dorp' van Wim Sonneveld]
Thuis vond ik nog een rekening
Een rondje bier voor vriendenkring
Gijs was erbij; 1 appelsap
Ik wist - bekend dispuutterrein -
Het mocht niet langer meer zo zijn
Toch ontkende ik die wetenschap
Voorwaar, ik weet nog hoe het was
Het drankgelach op het terras
Nooit reden om te bakkeleien
Een stamppot met een warme bal
Guus rooft de gokkast in de hal
Vergeelde schilderijen
***
En aan het einde van de Heuvel
Zag ik Sophieke altijd staan
Zij was me lief, ik wist niet beter
Dan dat ze daar nooit weg zou gaan
***
Maar wat een rampspoed kwam in zicht
Een Voskens zonder evenwicht
Een vaste klant weet heg noch steg
De Roskam werd ongegeneerd
Compleet gemoderniseerd
En daarmee was het goede weg
Mon Dieu, dat is toch ongehoord
Die kroeg was enig in zijn soort
Et sans Sophie pas la même chose
Want zonder haar, je zult 't zien
Het breekt m'n hart, wordt 't misschien
Een drinklokaal voor '
Bolle'bozen
***
En aan het einde van de Heuvel
Zag ik Sophieke altijd staan
Zij was me lief, ik wist niet beter
Dan dat ze daar nooit weg zou gaan
***
De muziekanten van weleer
De ietwat dronken oude heer
En het studerende publiek
Samen in een kroeg een rariteit
Maar bij Sophie geen zeldzaamheid
Het maakte haar meer dan uniek
Van eerstejaars tot aan de baan
Onze waardering blijft bestaan
Gewaarborgd door de vriendschapsbanden
De sfeer van toen, zij blijft bewaard
En de balans is opgemaakt
De Roskam blijft in beste handen!
***
En aan het einde van de Heuvel
Zie ik de Roskam immers staan
Zij is me lief, en ik weet zeker
Dat zij daar altijd blijft bestaan
